Büyük Saat

Türk şiirinin en yalnız, en mutsuz, en umutsuz... bu yüzden de -mutlu değilse bile- en kalabalık, en umutlu şairinden kısa sürmüş uzun bir yolculuğun tüm konakları!... Öncü bir dil, sevgiyi bile acıtan bir duyarlık ve "bütün mümkünlerin kıyısı"nda yaşanan çaresizliğin son sığınağı: "Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum"... ya da: "Sizin alınız al inandım Morunuz mor inandım Tanrınız büyük…