Çocukluğum

Perdeleri çekili, yarı ışıklı bir odada babam, pencerenin dibinde yerde yatıyordu. Beyazlar giymişti ve boyu epeyce uzamış gibiydi. Çorapsızdı; ayak parmakları tuhaf bir biçimde aralanmıştı. Göğsünde birleştirdiği, huzurla dinlenen o narin parmaklarının şekli de bozulmuştu. Bir zamanlar ışıltılı olan gözlerini, bakır paraların kara halkaları sıkıca mühürlemişti. Babamın o şefkat dolu yüzü…