Serzeniş II Mecruh

İçimde dinmek bilmeyen bir sızı vardı, gözlerimin perdesinde sönmeyen bir ateş, ateşin ortasında yanan iki yaralı ruh… Onlar bizim ruhlarımızdı, bitmeyen bu yangınsa ikimizin hak edilmiş cezasıydı. Çıkmazıydı, sonuydu, uçurumuydu… Ama suçluydu; kaderin sadece kendi avuçlarında olduğuna inandı, en büyük günahını karanlık bir geceye hapsedebileceğini sandı, yanıldı. Ve suçluydum; çünkü hep…