Yangın Yılları

Kent kocamış bir manda Gibi duygusuz İri gövdesiyle Uzanırken ışıklı bir çamur gölüne Apansız açılıyor yurdumun tarihinden Koyu bir cinayet sayfası İrin gibi akıyor zamanın penceresinden Sokaklara yapraklar ürperiyor Ve kıpkızıl kesiliyor yıldızlar utançtan Artık kendi dalına küskün Bir ağaç gibi hayat sanki hiç yel esmiyor Yaprak kıpırdamıyor Tutuyor soluğunu bu cinayet filminin sonunu…